Τα βόλευα περίφημα με τη δουλειά που είχα,
είχα γυναίκα και παιδιά και όλοι μας στην τρίχα.
Μα τώρα είναι παρελθόν αυτά τα μεγαλεία,
γιατί η κρίση μ’ έστειλε στη μάυρη ανεργία.
Κόψαμε πρώτα τα ποτά και ό,τι περιττό,
μα σήμερα στερούμαστε κι αυτό το φαγητό.
Χρωστάμε στο μπακάλη μας τα δανεικά της Αγγλίας
και ντρέπομαι να ξαναμπώ στο market της γωνίας.
Οι τράκες μας στερέψανε από τους συγγενείς
κι απ' το μυαλό μου πέρασε να γίνω και ληστής.
Βλέπω στα μάτια των παιδών σκληράδα κι απορία
κι έμαθα πως μπήκανε στη Νέα συμμορία.
Πέστε μου σας παρακαλώ που πάει αυτή η Ελλάδα?
αφού και η γυναίκα μου κατάντησε ζητιάνα.-
Χ.Τ Βιτ'λιώτης – 4/5/2010.
ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ
Εγώ γεννήθηκα αλλού και ήλθα μουσαφίρης
Σ’ ευχαριστώ μανούλα μου που ήλθες και με πήρες.
Φρόντισες το μεγάλωμα μα και τη μόρφωσή μου
και δεν τη χάλασες ποτέ την όποια απόφασή μου.
Με δίδαξες και μού δειξες πως με την εργασία
έχει η ψυχή αγάλλιασμα και η ζωή αξία.
Με καλοσύνη πρόσφερες κι απ’ το υστέρημά σου
σ’ όποιον με πόνο ζήταγε και τη βοήθειά σου.
Μα στέκεις τώρα εκεί ψηλά και βλέπεις τα «παιδιά σου»
μα καμαρώνεις πιο πολύ για τα δισέγγονά σου.
Μάνα σε πίκρανα πολύ που άλλαξα τη φωλιά μου
το κουβαλάω μέσα μου βαθειά στα σωθικά μου.
Στ’ ορκίζομαι ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ, αν φύγει η πνοή μου,
δίπλα σου, θέλω στο χωριό, ν’ αφήσουν το κορμί μου.
Χ.Τ. ο Βιτ'λιωτης 12/5/2010.
«ΙΩΣΕΙΣ» ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ
Πολιτικός – πολιτική συνώνυμα «Κουτάλας»,
μα είναι απαραίτητοι σαν στο φαΐ το άλας.
Στο πόπολο του τάζουνε λαγούς με πετραχήλια
κι ύστερα, σαν εκλεγούν μας στρίβουνε τα χείλια.
Τόχουν στο DNA τους, κυκλοφορεί στο αίμα
σ’ όλους μας να χαρίζουνε το πιο ωραίο ψέμα
Μόνο για την τσεπούλα τους φροντίζουνε στ’ αλήθεια
Και το λαό ταΐζουνε χόρτο και παραμύθια.
Οι περισσότεροι απ’ αυτούς απλώνουν και το χέρι
κι αρπάζουνε το θησαυρό μέσ’ από το πανέρι
Σ’ ελάχιστο διάστημα αλλάζουνε το σπίτι
Και της κυρίας βουλευτού ψηλώνεται η μύτη.
Μα, πάντα μία «ίωση» χτυπάει τα αυτιά τους
Μαζί με το Αλτσχάιμερ που πιάνει τα μυαλά τους:
Τους βρίσκεις και συστήνεσαι κι αυτοί δε σ’ αγρικούνε
Τους λες για την ανάγκη σου, κι όμως δε σ’ ακούνε.
Εσχάτως ανιχνεύτηκε και ο «ιός» της ΜΟΥΓΚΑΣ
σ’όλους αυτούς της αρπαχτής και της μεγάλης ΠΟΥΓΚΑΣ.
Και αν τους πεις ποιος τ’ άρπαξε και τώρα τι θα γίνει,
δεν τους αφήνει ο «ιός» να πάρουν την ευθύνη.
Μα, αν ξανάρθουν τώρα πια, την ψήφο να ζητήσουν,
θα πάει η ντομάτα σύννεφο, μήπως και μαρτυρήσουν.
ΛΑΜΙΑ 24-8-2010.
Χ.Τ Ο Βιτ’λιώτης.
ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ ΑΓΑΠΗ (1)
Είναι ΑΓΑΠΗΣ γέννημα του κόσμου τα παιδιά μας
κι από το πρώτο κλάμα τους μπαίνουν στα όνειρά μας.
Σε τρίτη μοίρα βάζουμε πλέον τον εαυτό μας
και στην αρρώστια τους μπροστά χάνουμε το μυαλό μας.
Να μεγαλώσουν άνετα, τίποτε μην τους λείψει
και στο ολίγο ο γονιός πολλά να τ’ ανταμείψει.
Να μορφωθούν, να παντρευτούν, καλή δουλειά να πιάσουν
κ’ είναι ικανοποίηση, όταν ψηλά θα φτάσουν.
Μα, αν αρρώστια θα μας βρει και το νοσοκομείο,
είναι σχεδόν ανέφικτο και το γηροκομείο.
«Έχω πολύ καλά παιδιά . μα φταίει η νυφαδιά μου
που είμαι σήμερα εδώ κι έφυγα απ’ τη γωνιά μου»,
είναι τα λόγια της γιαγιάς που λέει και ξαναλέει.
Ξέρει πως είναι ψέματα, γι’ αυτό και κρυφοκλαίει,
αισθάνεται το τέλος της, το βλέπεις στη ματιά της
Και καρτερεί μήπως και δει στην πόρτα τα παιδιά της.
Σβήσανε τα ματάκια της, στην πόρτα καρφωμένα,
μα ούτε στην κηδεία της, εφάνηκε κανένα.
Τη σχώρεσαν οι άγνωστοι, εφτά οκτώ νομάτοι,
τη σχώρεσε και η γιαγιά πού πιασε το κρεβάτι.
Δεν είν’ αμφίδρομη λοιπόν η ΑΓΑΠΗ του παιδιού μας
κι ας το βάλουμε καλά βαθειά μέσα στο νου μας .
Κουμάντο κάνε γέροντα στο δρόμο να μη μείνεις,
να σώσεις τα προσχήματα περήφανος να φύγεις.
4/9/2010 Χ.Τ – Βιτ’λιώτης,
ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ ΑΓΑΠΗ (2)
Ποιανού καρδιά δεν χτύπησε από περίσσια ΑΓΑΠΗ
που αποδείχτηκε μετά πως ήτανε απάτη.
Για την ΑΓΑΠΗ γράφτηκαν αμέτρητα τραγούδια
και κόπηκαν για χάρη της πανέμορφα λουλούδια.
ΑΓΑΠΗ ψάχνει το παιδί κι η μάνα του δακρύζει,
μα σαν αλλάξουν οι καιροί συχνά – πυκνά τη βρίζει.
Τ’ αδέλφια από τη μάνα τους ΑΓΑΠΗ διδαχθήκαν,
μα για το παλιοχώραφο «αλληλοσκοτωθήκαν».
ΑΓΑΠΗΣ αποτέλεσμα είναι και η φιλία
μα πριν «λαλήσει πετεινός», γίνεται προδοσία.
Όρκοι πόσοι δε δόθηκαν για τη μεγάλη ΛΕΞΗ
που όμως ξεχαστήκανε πριν η βραδιά να φέξει.
Κι όσοι στο γάμο φτάνουνε σ’ ΕΚΕΙΝΗ ορκισμένοι,
συχνά διαπιστώνουνε πως ζούν δυστυχισμένοι.
Άλλοι το κόβουν το σχοινί κι άλλοι το ξελασκάρουν
και μια ζωή γυρεύουνε ΑΓΑΠΗ για να πάρουν.
Αλλού πουλιέται ακριβά κι αλλού με τα καντάρια,
τη βρίσκεις κι αφτιασίδωτη στα κόκκινα φανάρια.
ΑΓΑΠΗ κι απ’ τον άμβωνα κηρύττουν οι παπάδες
και στ’ όνομά της στήσανε χιλιάδες κουμπαράδες...
Κι οι κρατικοί μας λειτουργοί γι’ ΑΓΑΠΗ, τα βουτάνε,
που έχουν για τον τόπο τους και δεν ξαναμιλάνε…
Και οι φονιάδες των λαών κι αυτοί μιλούν γι’ ΑΓΑΠΗ
κι ας ’ματοκύλισαν τη γη σχεδόν απ’ άκρη σ’ άκρη.
Η ΑΓΑΠΗ είναι σίγουρα πανάκριβο στολίδι,
όμως την καταντήσαμε ύπουλο αντικλείδι.
Τι σπόρος είναι τελικά π’ όπου ΤΟΝ ρίξεις πιάνει
και ο καρπός που παίρνουμε ουδέποτε μας φτάνει;
Λωτό εχ’ η ΑΓΑΠΗ μας και δεν ξαναγυρίζει ;
αφού τη δίνεις με καρδιά, γιατί δε σε γνωρίζει;
ΑΓΑΠΗ θέλ’ η ΑΓΑΠΗ μας κι αυτή ξαναφουντώνει
και όχι τον εγωισμό που πάντα τη σκοτώνει.
Δεν είν’ αμφίδρομη λοιπόν η ΑΓΑΠΗ στον «πλησίον»,
γι’ αυτό κι ΕΚΕΙΝΟΣ έχυσε το Αίμα Του το ΘΕΙΟΝ.
Χ.Τ ο Βιτ’λιώτης.
ΜΝΗΜΟΝΙΟ
Ορέ, πως την πατήσαμε με τούτους δω τους Φράγκους
μας κάνανε τη χώρα μας ζούγκλα με ’ρακοτάγκους.
Το ξέραν πως τους δείχναμε τα δεύτερα βιβλία
και μάλλον τους εβόλευε που κάναμε ληστεία…
Ήταν ιδέα τους Σοφή να βάλουνε γκανιότα *
να παίρνουμε μεις τα ποσοστά κι αυτοί να παίρνουν … ΦΩΤΑ.
Και ξαφνικά κι αναίτια ήρθαν να μας στεγνώσουν
και την πατάτα την καυτή στο στόμα να μας χώσουν.
Το χρήμα το ’ξαφάνισαν, δε γίνονται παζάρια
και βλέπω στις συναλλαγές να δίνουμε πα…ντζάρια.
Τον ύπνο μας τον χάσαμε, κόπηκε η λαλιά μας
και μάζεψε η ζώνη μας δυο τρύπες στην κοιλιά μας.
Μας κόψανε το φαγητό, τέρμα τα τσιπουράκια
και μπήκαμε στη λογική που έχουν τα γυφτάκια.
Μας βάλανε και ψάχνουμε μες τις παλιές ντουλάπες
να βολευτούμε με παλιά κουστούμια και γραβάτες.
Μας άλλαξαν βηματισμό οι φραγκοΔουΝουΤούδες
και πρόβλεψη δεν κάνουνε ούτε οι καφετζούδες.
Μας σβήσανε το γέλιο μας κι όλοι παραμιλάμε
χωρίς σκοπό γυρίζουμε και χαζοπερπατάμε.
Ξεχάσαμε τον έρωτα, χάσαμε την ουσία
και δεν υπάρχει όρεξη ούτε για συνουσία.
Ο «κούκος» μας αρρώστησε, δε βγαίνει να λαλήσει
να «φάει» δε σηκώνεται και μάλλον θα ψοφήσει…
Ρώτησα όλους τους γιατρούς και του νοσοκομείου
«Είναι», λέει, «αντίδραση κατά του μνημονίου».
Ήθελα να ’μαι ζωντανός να δω πως…. θ’ αντιδράσει
σαν φύγει το μνημόνιο και γω θαχω γεράσει.
Να δω τους Έλληνες ξανά να βγαίνουν, να γλεντάνε
και Δυο Νου Του – μνημόνια στο διάολο να πάνε!
Γι’ αυτό ξανά αντίσταση για «ΛΕΥΤΕΡΗ ΖΩΗ»
παρά φραγκομνημόνια και ΚΟΥΚΟ ΑΔΡΑΝΗ.
Χ.Τ ο Βιτ’λιώτης.
* γκανιότα: (στα τυχερά παιχνίδια) το ταμείο με τα ποσοστά από τα κερδισμένα ποσά των παικτών, που καταβάλλονται υπέρ της χαρτοπαικτικής λέσχης/ (εδώ) μεταφορικά: η Ευρωπαϊκή Ένωση.
ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ
Είναι γνωστό πως βάζουνε στα ζώα «Καλλικράτη»
κι ένα σωρό τσοπάνηδες θα μείνουν αμανάτι*.
Τα ζώα το χαρήκανε χοροπηδούν στις λάκες,
βλέπουνε μόνο το τυρί, δεν βλέπουνε τις φάκες.
λένε πως θάναι σαν μαντρί που μέσα θα μαντρώσουν
τα ζώα της περιοχής για να τα…«βελτιώσουν».
Θάναι πολλά τα ζωντανά, το ΤΣΙΛΙΓΚΑΤΟ ένα,
θάχει σκυλιά όμως καλά που θαν’ εκπαιδευμένα.
Να κάνουν θέλουν το μαντρί το κτίσμα του αιώνα
με πρόθεση να παραβγεί κι αυτόν τον Παρθενώνα.
Τάζουν βοσκές στα ποίμνια σε δροσερά λιβάδια
και καρποτάϊσμα καλό σα θα γυρνούν τα βράδια.
Θα βάλουν γάργαρα νερά και βρύσες μές στις στάνες
να πίνουν τα τετράποδα σε καθαρές κοπάνες.
Θα φτιάξουν δρόμους στα βουνά, φώτα να περπατάνε
και νομοαπαγόρευση να μην τα κυνηγάνε.
Θα σεβαστούν τον ύπνο τους, θα βγάλουν τα κουδούνια
και θα φλιτάρουν συνεχώς για μύγες και ζουζούνια.
Θα κάνουν βιολογικούς για όλα τα κοπάδια
και τουαλέτες με μπιντέ για τα καλά… ΜΑΝΑΡΙΑ.
Για κούρο**; Στις κομμώτριες και στις μανικιουρίστρες
για βάψιμο τα νύχια τους και λακ για τις χωρίστρες.
Σπερματοχύτες και γιατρούς θα φέρουν στην υγεία
Τ’ αρσενικά θα τάχουνε μόνο για ….προστασία.
Όμως το γάλα τρεις φορές θα παίρνουνε τη μέρα
με μηχανές αρμεχτικές και νότες με φλογέρα.
Θα φέρουνε για τη σφαγή σφαχτάδες παλικάρια
και απ’ το ίδιο το σφαχτό θα παίρνουν δυο τομάρια.
Μα, για να γίνουν όλ’ αυτά, ας μάθει η Αγέλη
πως απ’ τα ζώα τα μισά θα πάνε στο ΤΣΙΓΚΕΛΙ
Τι είν’ αλήθεια τελικά αυτός ο «Καλλικράτης»
που τον καραμελίζεται ο κάθε ακαμάτης;
Οι ιστορικοί τον θέλουνε στυγνό υπεργολάβο
και τον Ικτίνο το μυαλό που πήρε και τα «μπράβο!»
Γι’ αυτό ψιλομπερδεύομαι σαν τα παραλληλίζω.
Να είναι λέτε σύμπτωση; ΤΥΧΑΙΟ; ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ.
Χ.Τ ο Βιτ’λιώτης.
25/10/2010.
Σημείωση: Κάθε σύμπτωση με πραγματικά γεγονότα την ευθύνη τη φέρνουν… τα γεγονότα.
*μένω αμανάτι: εγκαταλείπομαι, μένω μόνος.
** ο κούρος: το κούρεμα των ζώων (συνήθως των αιγοπροβάτων).
Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.
Αν έχεις ψήφια στον ντροβά και την πλειοψηφία,
να ξέρεις σ’ έχει εραστή . περνάς στην ιστορία.
Με ένα της χαμόγελο στα ύψη ανεβαίνεις
στον ουρανό τον έβδομο κι εκεί θέλεις να μένεις.
Νάρθει μαζί σου δεν κοιτά, αν είσαι ομορφούλης,
αν είσαι άχρηστος, χαζός, καράφλας ή χοντρούλης.
Δε σου ζητάει πάπυρους, πτυχία και σχολεία,
αρκεί να έχεις πονηριά, και μια διπλωματία.
Σου δίνει άπειρες χαρές σε φέρνει σ’ άλλα τζάκια
κι ό,τι κοτσάνα και να πεις, βαράνε παλαμάκια.
Χωρίς να είσαι ΤΙΠΟΤΑ, γίνεσαι και ο ΠΡΩΤΟΣ,
το παίζεις πολυάσχολος, δε σε χωράει ο τόπος.
Σερβίρουν στο τραπέζι σου εδέσματα γκουρμέ,
ο μέχρι χθές «ψωμόλυσσα» και τώρα στα σαλέ.
Σ’ ανοίγουνε στις τράπεζες λογαριασμό καβάτζα,
για νά ’χεις να πορεύεσαι στα δύσκολα στραπάτσα.
Σου ξεσκονίζουν το γιακά, σού λέν -‘θα σε ψηφίσω’.
«Άλλα σου λεν από μπροστά και άλλα από πίσω».
Κοιτάς μες στον καθρέφτη σου «εσύ και το κασμίρι»
εκείνος σε περιγελά, σε λέει «κακομοίρη».
Δόξα, χλίδη και συρφετός και στο μυαλό μια πάλη
θέλεις να δέσεις το γλυκό με μια γυναίκα άλλη.
Το δίδαξε πρωθυπουργός, στα χρόνια τα δικά του
«Αριστερά η σύζυγος, δεξιά το αίσθημά του».
Παραφουσκώνει το «ΕΓΩ» αυτή η ιστορία,
χάνεις το μέτρο στη ζωή, χάνεις και την ουσία.
Και μόλ’ αυτά το καβαλάς εν τέλει το καλάμι,
παίρνει αέρα το μυαλό και γίνεται σάλαμι.
Θρησκεία, οικογένεια, σου φαίνονται γελοία.
Θεός, γυναίκα και παιδιά είναι η εξουσία.
Κι όταν αλλάξει εραστή η ψήφος του κοσμάκη,
πάρε το δρόμο σου σκυφτός ξανά για το κονάκι.
Οι φίλοι θα λακίσουνε όλοι τους ένας ένας,
θα μείνεις νάχεις συντροφιά, εσύ και ο κανένας.
Γι’ αυτό θα δώσω συμβουλή σε κάθε κερδισμένο:
-Προτού αρχίσει η ΓΙΟΡΤΗ, ρωτήστ’ ένα χαμένο…
Χ.Τ ο Βιτ’λιώτης.
Λαμία 9/11/2010.
ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ
Βίτωλη όμορφο χωριό του Σπερχειού νεράϊδα
Ίριδα είσαι τ’ ουρανού στην Κεντρική Ελλάδα
Της Παναγιάς Δεσποτικό, των ξένων ζηλεμένη
Ώρες πολλές σε σκέφτομαι σαν το παιδί το μέλι.
Λόγο σού δίνω σήμερα, λιμάνι των γονιών μου
Ήσουν και είσαι πόθος μου για τον προορισμό μου.
Βίτωλη πενταδάκτυλη σαν ανοικτή παλάμη .
δεξιά ζερβά οι γειτονιές στη μέση το ποτάμι.
Στέκεις ολόρθη μ’ ανοικτή τη γλυκοαγκαλιά σου
και καρτερείς μέσα σ’ αυτή να σφίξεις τα παιδιά σου.
Πλατανοΐσκιωτη φωλιά . μάνα μου τροφοδότρα
να την κρατάς ορθάνοικτη του γυρισμού την πόρτα
Παιδί με ξεπροβόδισες κι έφυγα μακρυά σου
και νιώθω πάλι σαν παιδί, σαν έρχομαι κοντά σου.
Χ.τ.
ο Βιτ’λιώτης - 22310-26901 – Λαμία.
ΕΛΛΑΣ ΤΟ…ΜΑΓΕΙΡΕΙΟ ΣΟΥ.
Ένα καζάνι η Ελλάς, σε μαγεριό που βράζει
με μάγειρα προσωρινό που κάθε τόσο αλλάζει.
Παίρνει βοηθούς για τη δουλειά και αρκετά γκαρσόνια
άλλους για ξυπηρέτηση και άλλους για τα ψώνια.
Κανείς δεν είναι έμπειρος από μαγειρική,
βάζουνε κρέας στον ταβά και βγάζουνε…φακή.
Άλλη δουλειά εκάνανε σαν ήτανε ‘πολίτες’
και ξαφνικά βρεθήκανε να μαγειρεύουν… πίτες.
Θυμάμαι έναν μάγειρα, που φόραγε γαλόνια
μας άρπαξε το μαγειριό με βία και για χρόνια.
Μαγείρευε ξηρά τροφή που έβρισκε στο ράφι,
μέχρι π’ αγανακτήσαμε και είπαμε «Νισάφι!»
Είχε τα χέρια καθαρά, δεν τ’ άπλωνε στα λάδια
Κι αυτούς πούχαν αντίρρηση τους τάραζε στα ‘χάδια’.
Τον βάλανε στη φυλακή, αν και δεν είχε κλέψει.
Δεν είχε, λέει, δίπλωμα για να μας ‘μαγειρέψει’.
Ύστερα πήραμ’ ένα σεφ με φρύδια απ’ την πιάτσα.
Καλά μαγείρευε αυτός και σέρβιρε σε πιάτα.
Πρόσφερε λίγο φαγητό, γιατί ’ταν φειδωλός.
Του μίλαγες, δεν άκουγε . ήτανε και κουφός.
Μα οι πελάτες ήθελαν να μπουν μέσ’ απ’ τον πάγκο
και φέραν άλλον πιο καλό, που φόραγε…ζιβάγκο.
Αυτός κι αν ήταν μάγειρας και μάγκας και αλάνι .
σε όλους μοίραζε φαΐ, σε λίγους…παντεσπάνι.
Και έλεγε στους Έλληνες : «Φάτε με δυο μασέλες,
ας είν’ καλά το ΄Ιδρυμα που είναι στις Βρυξέλλες».
Τέτοια χλιδή που ζήσαμε, αρνούμαι να πιστέψω,
αφού δε μαγειρεύαμε και παίρναμε απ’ έξω.
Τον πήρε όμως ο θεός, κι ας είχε αντιρρήσεις,
γιατί δεν επιτρέπονται στους γέρους…καταχρήσεις.
‘Κινέζο’ φέραν ύστερα να πάρει την κουτάλα
και έκανε το μαγειριό …ρέστοραν ‘Η ΕΛΛΑΔΑ’.
Μας έφερν’ απ’ το Ίδρυμα προμήθειες μεγάλες
και μεις τον περιμέναμε με ανοικτές αγκάλες.
Μα ο ‘Κινέζος’ ήξερε να κόβει και να ράβει
και μόλις είδε ‘θάλασσα’ πήδηξ’ απ’ το καράβι.
Και βάλαν τότε μάγειρα τον πρώτο σερβιτόρο,
από μαγέρικη γενιά που είχε κάνει ντόρο.
Είχε σπουδάσει μάγειρας, αλλά δεν είχε πείρα,
να τρώει μόνο ήξερε, να πίνει καμιά μπύρα.
Γι’ αυτό κι αυτός κατέφυγε στο Ίδρυμα και πάλι,
μα τα γκαρσόνια κι οι βοηθοί το ρίξαν στην κραιπάλη.
Το μαγαζί το ρήμαξαν, πάει και το καζάνι
και σαν σουπιές την ‘κάνανε’ κι αμόλυσαν…μελάνι.
Κι ανέλαβε σα μάγειρας ο Γιος του ‘πάρτα όλα’.
Αλλιώς τον περιμέναμε κι αυτός μας βγήκε…φόλα.
Μα όταν πήρε μυρωδιά πως δεν υπάρχει ‘σάλιο’,
βγήκε στις ρούγες ζητιανιά, ξανά με παρακάλιο.
Το μαγειριό φαλίρισε, του βάλανε λουκέτο
κι οι Έλληνες στον ύπνο τους θα τρώνε πια φιλέτο.
Μας πισωγύρισαν λοιπόν στη φτωχική Έλλαδα,
με ‘καυσαέριο’ πολύ από τη…φασουλάδα.
Υ.Γ1 Ακούστηκε, στο Ίδρυμα πως γίνεται ‘σεισμός’
- εμένα η κάπα κάηκε, ας γίνει κουρνιαχτός.
Υ.Γ2 Δεν αναφέρω σκόπιμα τα χρόνια του Γκαντέμη.
Φοβάμαι τα φαντάσμτα και η καρδιά μου τρέμει.
Χ.Τ ο Βιτ’λιώτης - Λαμία 13/12/2010
ΤΡΙΑΚΟΣΙΟΣΤΟΣ ‘ΨΑΛΜΟΣ’.
Σαν Θερμοπύλες τη Βουλή «φυλάττουν» οι τριακόσιοι
με έκδηλη την έννοια τους για βρώση και για πόση.
Εκείνοι θυσιάστηκαν και χύσανε το αίμα,
και τούτοι δω λογαριασμό δε δίνουν σε κανένα.
Από τα χρόνια τα παλιά όταν αποφασίζουν,
σχεδόν μονίμως προκαλούν τους πάντες να τους βρίζουν.
Είναι αυτοί που στείλανε στη φυλακή το Γέρο
και δεν αντέδρασε κανείς για τα φρικτά στη Λέρο.
Αυτοί που δεν τους έφτανε τ’ οργανωμένο κράτος
και στήσανε για σιγουριά δίπλα τους παρακράτος.
Οι ίδιοι που επαίρονται για τη Δημοκρατία
δεν βλέπουν την ευθύνη τους για την Επταετία.
Αυτοί που χρωματίσανε όλα τα καφενεία
με θαλασσί και πράσινο χωρίς καμιά αιτία
Οι ίδιοι που ξεχώρισαν στα δύο τους δημοσίους
σε ειδικούς, ημέτερους και σ΄άχρηστους πληβείους.
Αυτοί που νομοθέτησαν την υπουργών ευθύνη
νομίζοντας πως ο λαός όλα τα καταπίνει.
Αυτοί που επινόησαν τις ειδικές τις δίκες
τάχα να προστατεύσουνε το ‘μέλι απ’ τις σφήκες’.
Αυτοί που απ’ τις αίθουσες διώξανε το θεό τους
και ντρέπονται-τρομάρα τους- να κάνουν το σταυρό τους.
Αυτοί που φτιάξαν τον ΑΣΕΠ για αξιοκρατία
και με συμβάσεις κάνουνε προσλήψεις κοροϊδία.
Αυτοί που ξεπουλήσανε τη χώρα μας στους τόκους
κι αντί να κάτσουν να τα βρουν, ερίζουνε για θώκους.
Πέσανε στην πατρίδα μας, σα να πεσε «ακρίδα»
και δεν αφήσαν όρθια ούτε και την ελπίδα.
Και ενώ ο κόσμος λύγισε απ’ τις πολλές στερήσεις,
αυτοί ψηφίζουν παμψηφεί και παίρνουνε αυξήσεις.
Κι όταν δηλώσαν άγνοια για να μας κυβερνήσουν
καλέσαν του Τροϊκανούς να μας… «τακτοποιήσουν».
Κι απ’ την αγάπη την πολλή να μας προσφέρουν λύση
μας φέραν επιβήτορα* γλυκά να μας…μιλήσει.
Πάντως εγώ δε συμφωνώ ότι αξίζει ο κόπος
να σκάσουν δύο αστραπές να ξεβρωμίσει ο τόπος.
Θα πω όμως τη σκέψη μου σ’ αυτούς που τους ψηφίζουν:
- Τέτοιος λαός που είμαστε, τέτοιοι και μας αξίζουν.
Υ.Γ Βάλτ’ ένα κλέφτη φυλακή, γιατί άλλο δεν πάει
εσείς να αλωνίζετε κι ο κόσμος να πεινάει.
*επιβήτορας: (μεταφορικά) αυτός που με αθέμιτα μέσα κατέλαβε την εξουσία (Λεξικό Μπαμπινιώτη) / (εδώ): ο Στρός Κάν, πρόεδρος του Δ.Ν.Τ.
Χ.Τ ο Βιτ’λιώτης - Λαμία 4/1/2011
ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΜΟΥ ΚΑΛΛΙΡΟΗ
Γεννήθηκες κι ορφάνεψες παιδούλα από ΜΑΝΑ
και μες το κλάμα διάλεξες τη θειά σου παραμάνα.
Στη νέα οικογένεια δε χόρτασες το γάλα,
γιατί το μοιραζόσουνα μ’ αδέλφια πιο μεγάλα.
Η αγάπη ήταν λιγοστή, δεν έφτανε για σένα.
Είχες μόνο καθήκοντα, δικαίωμα κανένα.
Μεγάλωσες με βάσανα, μα είχες ομορφάδα
κι όλα τ’ αγόρια του χωριού σε ’θέλαν φιλενάδα.
Πάντα βουβό το κλάμα σου μέσα σ’ αυτό το σπίτι,
μέχρι που ήλθ’ ο πρίγκηπας, όπως στο παραμύθι.
Σε πήρε τότε αγκαλιά και σ’ έβαλε στο θρόνο,
Βασίλισσα στη φτώχεια σας και στην αγάπη τόνο
Τα όνειρά σου τα ’κανες και τα ’κρυβες στ’ αστέρια
Και κεινα πραγματώθηκαν στα δύο σου ‘Περιστέρια’.
Τ’ ανάθρεψες με πρότυπα Αρχαίας Ελληνίδας,
παιδιά αξιοζήλευτα της πιο ψηλής αψίδας.
Μα η ματιά σου λόξευε απ’ τον ορίζοντά σου,
ήθελες περισσότερα στην οικογένειά σου.
Ήθελες τα βλαστάρια σου να μπουν σε άλλο φόντο
και σαν πουλί φτερούγισες στο μακρινό Τορόντο.
Κι απ’ το μηδέν ξαναρχινάς να στήνεις τη φωλιά σου,
μα με τα μάτια ορθάνοικτα απάνω στα παιδιά σου.
Σέβας κι αξιοπρέπεια είχες, θειά ΚΑΛΛΙΡΟΗ
και ο θεός σου τάφερε σα νάτανε ρολόι.
Και τα παιδιά μεγάλωσαν και γίναν αφεντάδες
και πήραν νύφες διαλεχτές και γίνανε μπαμπάδες.
Μα συ σαν κλώσσα στη φωλιά, τους μάζευες στ’ αλήθεια
φαΐ να δώσεις στα παιδιά στ’ αγγόνια παραμύθια.
Γύρισες όλο τον ντουνιά κι όλη την οικουμένη
κι όλοι σε ζηλεύανε γιατί ’σουν προκομένη.
Άκουγες τα προβλήματα, τις πίκρες του κοσμάκη
και γλύκαινες με συμβουλές του κόσμου το φαρμάκι.
Τα χέρια σου απλόχερα -και είν’ αυτό αλήθεια-
σα Σαμαρείτης μια ζωή μοιράζανε βοήθεια.
Και σ’ όλα αυτά σου στήριγμα και δίπλα σου ο ΗΛΙΟΣ
ο βασιλιάς, ο σύντροφος ο άνδρας σου ο ΘΥΜΙΟΣ.
Πρόσφατα μας χαιρέτησες και τόπες σαν αστείο
«Φεύγω. Δε θα σας ξαναδώ. Είν’ το στερνό μ’ ΑΝΤΙΟ»
Και σαν πουλάκι πέταξες, θεία μου ΚΑΛΛΙΡΟΗ
πάλι μ’ αξιοπρέπεια και δίχως μοιρολόι.
Χ.Τ.οΒιτ'λιωτης Λαμια 1/12/2010
ΤΟ <ΛΑΘΟΣ>
Ποιος το περίμενε, εμείς, το <πονηρό το Γκρέκο>
Πως θα’ φτανε, να βάλουμε, ομαδικά το ρέκο.
Ποιος μάντης να το μάντευε, ποιος σεναριογράφος
Πως ό,τι έκανε ο λαός, θα του βγαινε σε λάθος.
Λάθος τα σπίτια, στο βουνό, στη θάλασσα, στην πόλη
που τόσα χρόνια χτίζαμε ανεξαιρέτως όλοι.
Ήρθε η ώρα σήμερα γι αυτή την αμαρτία
Να μας τα «ψάλει ο παπάς» από την εφορία.
Λάθος ήταν τα δάνεια, που δώσαμ’ εγγυήσεις
Τώρα βλέπω κατάσχεση ως μόνη απ’ τις λύσεις.
Απ’ τα μεγάλα λάθη τους, χάσαμε τις δουλειές μας
Κι ανέλαβαν οι γέροι μας, να ζουν τις φαμελιές μας.
Λάθος, η οικογένεια να χει δυό γιώτα χι
Τώρα στον τάκο και τα δυό και πάμε μ’ αστική.
Λάθος ήταν της μάνας μου, στον κόσμο να με φέρει
που να’ ξερε η άμοιρη το μαύρο μας το χ’νέρι.
Και τα δικά μου τα παιδιά ήρθαν σε λάθος ώρα
Γιατί η χώρα έγειρε και πάει στην κατηφόρα.
Πικρά και λάθος ήτανε της αλλαγής τα μήλα
Αφού «ΠΥΡΣΟΣ και ΑΛΛΑΓΗ» μας ρίξαν στη γκρεμήλα.
Δεν ήταν λάθος Γιώργη μου «ότι λεφτά υπάρχουν»;
Ενώ συγχρόνως μίλαγες στους Δου Νου Τουδες να ρθουν.
Λάθος χοντρό έμπλεξες στο Δου Νου Του τη χώρα
Τώρα προχώρα ΕΣΥ μπροστά και πίσω η νεκροφόρα.
Τα ψήφια μας λαθεύανε τριάντα χρόνια τώρα
Ψηφίζαμε για άρχοντες, τα μέλη της «camora»
Κι από τα λάθη έκατσε η βάρκα μας στον πάτο
Και συ φουμάρεις, Γιώργο μου, τσιγάρα Παπαστράτο.
Ο εργοδότης ο λαός που έχει αγανακτήσει
Βλέπει πως είστε σορολόπ και θα σας απολύσει.
Γι αυτό, σαν έρθει ο καιρός την ψήφο του να δώσει
Να μη λαθέψει ο λαός και να σας γιαουρτώσει.
Δέσποτα παρ’ το θυμιατό και ΣΥ σοφέ την πένα
Και ξεσηκώστε το λαό σαν άλλο Είκοσι ένα.
Μπροστά εσείς σαν ήρωες με πίστη και με πάθος
Και ο λαός ξοπίσω σας για το μεγάλο «ΛΑΘΟΣ»
Υ.Γ : Βαρέθηκαν οι Έλληνες ν’ ακούν όλο τα ίδια
Χάθηκε ένας Χριστιανός με γνώση και…βαρύδια.
Λαμία, 4/5/2011
Χ.Τ Βιτ’λιώτης
Ρέκος= κλάμα γοερό με κινήσεις απελπισίας
Camora= γκαγκστερική οργάνωση μαφίας στη Νάπολη της Ιταλίας.
Χνέρι= χουνέρι= πάθημα, εξαπάτηση, κάζος.
Γκρέκο= Έλληνας (Ιταλική λέξη)
Σάββατο, 28 Μαΐου 2011
