Η ΕΝΤΟΛΗ

Τα πανηγύρια τέλιωσαν
και τώρα, βρε παιδιά,
κάποιος πρέπει, τα κάστανα,
να βγάλει απ' τη φωτιά.

Σας δώσαμε την εντολή
κυβέρνηση να βρείτε
κι εσεις την εκποιήσατε
για να ωφεληθείτε.

Κι 'εχουμε επανάληψη
εικόνας ''Παπαδήμου'',
σ' ένα παλιό σενάριο
της εποχής του Φίνου.

Γι' αυτό προτείνω, πρόεδρε,
εξαγορά με χρήμα,
να δείς για πότε γίνεται
εφτάψηφο το ''σχήμα''.

Αλλιώς εκεί που έρχονται,
κέρνα τους βυσινάδα
και βάλ' τους μέσα Ραουντάπ
και σώσε την Ελλάδα.-

    δημοσιεύθηκε στο    Λ. ΤΥΠΟΣ 12-05-2012

ΠΑΝΤΖΟΥΡΛΙΣΜΟΣ

Τι να σας πω, ωρέ παιδιά,
και τι να μολοήσω,
πρώτη φορά μού έλαχε
παντζουρλισμό να ζήσω.

Είδα σ' αυτές τις εκλογές
να μπαίνουν στα ''σαλόνια''
μαζί με τους λαντζέρηδες
και δυό παλιά γκαρσόνια.

Είδα τους ''πάλαι κραταιούς''
να 'εχουνε κολλώσει
και να ζητούν στον ''όλεθρο''
κάποιον να τους γλιτώσει.

Είδα τα ''κάστρα '' να ζητούν
ιππότες για την πάλη
κι αυτοί να τρέχουν να κρυφτούν
φοβούμενοι τ' '' αλάνι''.

Μέχρι και τους ''βρικόλακες''
είδα 'να μεσημέρι
να 'χουν στα χέρια τους φωτιά
και νά 'ναι στο καρτέρι.

'Ομως δεν είδα πουθενά
κ'αποιον να αγαντάρει.
Και δεν αλλάζει ο καιρός
ούτε και το φεγγάρι.-

ΛΑΜΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ  11/05/2012

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Είσαι εφεύρεση παλιά, πολιτική καπάτσα
καί μές στο στόμα ολωνών είσαι σε κάθε πιάτσα.

Γιά πες μας ποιά σε γέννησε  καταραμένη μάνα,
που μας μιλάς για ηθική και για σπουδαία πλάνα;

Μας λες,  πως είσαι Χριστιανή, μα πας καί στο Κοράνι,
κάνεις σταυρό στις εκκλησιές,  κάνεις και ραμαζάνι.

Μας λες, αντλείς τη δύναμη απ' τη δημοκρατία,
Βαφτίζεις, όμως τις βρομιές κρυφή διπλωματία.

Συχνά μιλάς για λεβεντιά, πότε για εξαρτήσεις
άλλες φορές για παροχές, μα πάντα για κρατήσεις.

Και δεν ξεχνάς στα λόγια σου, να λές για τον "εργάτη"
κι' ενώ τον έχεις στ' άγραφα, τον θέλεις για προστάτη.

Τό 'να σου μάτι δεξιά, στην άλλη άκρη τ' άλλο.
Μακάρι να σου τά 'βγαζα, το άχτι μου να βγάλω.

Και σαν γλωσού κι' αλήθωρη, που μας παραμυθιάζεις
δεν βλέπεις ούτε, το σωστό, ούτε σωστά μοιράζεις.

Είσαι στα λόγια ζάχαρη, στα έργα σου φαρμάκι,
η γλύκα για το σόι σου κι' η πίκρα στον κοσμάκη.

Γιαυτό κυρά μου μη μιλάς  ποτέ σου και καθόλου.
Στη λογική μας δεν χωράς, να πας κατά διαόλου.

Σνομπάρεις όλους τους θεσμούς κι' απ' τη δικαιοσύνη
φυγοδικείς  προκλητικά  κι' αρνείσαι την ευθύνη.

Κι' όσοι σε πλησιάζουνε και παίρνουνε μιά "τζούρα,
ως τα βαθειά γεράματα ζούνε μες  τη μαστούρα.

Άλλοι που σε ζυγώσανε να κάνουνε παράδες,
χατήρι δεν τους χάλασες και γίναν μασκαράδες.

Μα όσοι σ' ερωτεύτηκαν και τυχεροί σταθήκαν
μόλις σε είδανε  "γυμνή", απογοητευτήκαν.

Είσαι μιά πόρνη, στα λαμέ που σ' όλους  όλα  τάζεις.
Δίνεις με τό 'να χέρι σου, με τ' άλλο σου, τ' αρπάζεις.

Και όπως πάντα παρδαλή, πάντα σεσσημασμένη
και πάντα αλλοπρόσαλλη, καταφασκελωμένη.

Καταφερτζού παλιόγρια τι τέλος πάντων είσαι;
Είσαι το μίσος των λαών, και σύ ας το αρνείσαι.

Είσαι νυφίτσα πονηρή κι' άγρια σα λιοντάρι
κι' όποιον δαγκώσεις, σατανά, κρίμα το παλικάρι.- 

Λαμία 11/04/2012  Χ.Τ. ο ΒΙΤ'ΛΙΩΤΗΣ.-

Η ΚΡΙΚΕΛΑ

Δημόσιος υπάλληλος, του Έλληνα η τρέλα
και μιας ζωής το όνειρο να δέσει στην κρικέλα.

Κρικέλα: το δημόσιο που σέρνει από κοντά του
χιλιάδες υπεράριθμους και βρήκε τον μπελά του.

Γεμίσαν τα πατάρια του, κλητήρες και γραφιάδες:
καλούς, λαμόγια, άχρηστους και συνδικαλιστάδες.

Μέχρι να μπούνε προσκυνούν ποδιές κατουρημένες
κι' ύστερα μεταλλάσονται σε βδέλες πεινασμένες.

Άλλοι χωθήκαν με "σταυρό" κι' άλλοι με τη φιλία
κι' αποτελούν εξαίρεση οι λίγοι με αξία.

Κάθε πρωί ως τις εννιά πίνουνε καφεδάκι,
κατά τις δέκα κολατσιό, στις δώδεκα ουζάκι.

Μην τους μιλήσεις άσχημα, θα σε ταλαιπωρήσουν
κι' αν τους αρπάξεις το γιακά, τότε θα σε...ξεσκίσουν.

Πόσες φορές, μπρός στο γκισέ, παρά τα παρακάλια,
δεν κάνανε, προκλητικά, τα νεύρα μας τσατάλια;

Και στο μυαλό τους τριγυρνά μονίμως το μπαξίσι,
με ίδιο πάντα το "ρεφρέν" πριν απ' τ' αλισβερίσι.

Δουλεύουν όμως οι μισοί, οι άλλοι τιμωρία,
γιατί φηφίσανε στραβά κόντρα στην εξουσία.

Κι' όταν αλλάξει το βιολί, έρχονται οι ριγμένοι,
οι άλλοι πάνε σε ρεπό γιατί 'ναι κουρασμένοι.

Αυτό το χάλι το 'βλεπε χρόνια η εξουσία,
μα σαν μανούλα πρόσφερε σε όλους προστασία.

Τό 'δαν όμως κι' οι τρόϊκες και πάθανε ναυτία
και 'δώσαν τότε διαταγή να βγουν στην ανεργία.

Θά 'πρεπε, λένε, νά 'χαμε διοίκηση μοντέλο
και μεις την αναδείξαμε, σε ακριβό μπουρδέλο.

Και η κρικέλα έσπασε σκορπίσανε οι κρίκοι
και όποιος είναι τυχερός, θα φάει το "μανίκι".

Τώρα το πάρτι τέλειωσε,σωθήκαν τ' αεράτα,
γιατί μας πήραν μυρωδιά του γιούρο (euro) τα φουσάτα.

Καιρός ν' αλλάξουμε μυαλά, τρόπους και προσωπίδα
κι ας βοηθήσουμε κι εμείς ν' αναστηθεί η πατρίδα.    

Λαμία  22/2/2012   Χ.Τ. ο Βιτ'λιωτης.

ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Στα μάτια, τα πανάκριβα, απ' όλες τις αισθήσεις,
οφείλουμε την ομορφιά του κόσμου και της φύσης.

Τα πρώτα που ανοίγουνε και βλέπουνε την πλάση
τα τελευταία που σφαλάν, πριν φύγουν απ' τη δράση.

Μάτια μεγάλα σαν ελιά, μάτια μικρά σαν χάντρες,
αθώα μάτια παιδικά κι άλλα σκληρά από...άντρες.

Mαύρα μελιά και πράσινα και θαλασσιά και πλάνα
σπινθηροβόλα, πονηρά, γλυκά, γλαρά και λάγνα.

Αυτά τα μάτια στη ζωή, μας φέρνουν και μας πάνε,
γιατί αλλάζει συνεχώς  ο τρόπος που κοιτάνε.

'Οταν μιλούν εκφραστικά χιλιάδες λέξεις λένε,
μα σαν ματώνει η καρδιά, σωπαίνουνε και κλαίνε.

Στα μάτια εμπιστεύεται ο έρωτας τη γνώση
κι αυτομολεί στη λογική,  την τρέλα του να σώσει.

Πόσες φορές τα μάτια μας μέσα σε άλλα μάτια
δεν βρήκαν πόρτες και κλειδιά για άλλα μονοπάτια;

Μα και τα μάτια της κυράς, για το καλό κοπέλι
όταν γλυκάνουν πονηρά, παίρνει αυτό που θέλει.

Κι, όταν τα στέλνεις μακριά, φεύγουνε σαν τη σφαίρα
κι αιχμαλωτίζουν πίνακες που ζωγραφίζει η μέρα.

Μα είναι όμως λαίμαργα, αχόρταγα, αδηφάγα
κι αρπάζουν αδιάκριτα σαν τέρατα παμφάγα.

Και όσα λένε ψέματα συνήθως στη ζωή τους,
εκθέτουν μεσ' τα βλέματα τη γύμνια της ψυχής τους.

Κι αν έχουνε εγωισμό; Ποτέ τους δέν λυγίζουν.
Πάντα γελούν από "ψηλά" και σπάνια δακρύζουν.

Κι όταν μισούν και βγάζουνε φωτιές και αγριεύουν,
τότε εκδίκηση ζητούν και φονικό γηρέυουν.

Μα σαν συγγνώμη μας ζητούν με τη ζεστή ματιά τους,
τα αγκαλιάζεις, τα φιλάς, πίνεις τα δακρυά τους.

Αρέσει σ' όλους μας πολύ μάτια να μας κοιτάνε.
Είναι όμως αμφίβολο και αν μας αγαπάνε.

Στης μάνας όμως τη ματιά, βλέπεις τ' αγαπημένα,
να μοιάζουνε της Παναγιάς, τ' Αγιο-γλυκο-θλιμένα.

Δώρο μας τα 'καν' ο Θεός στο "φως" να περπατάμε,
να βλέπουμε τα έργα Του και να Τον προσκυνάμε.

Υ.Γ. Τα μάτια λένε της ψυχής πως είναι ο καθρέφτης.
         όμως εγώ δεν συμφωνώ, γιατί μου βγήκε ψεύτης.-

Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ

Διαβάτη, ξενε, που περνάς ρίξε μου τη ματιά σου
είμαι ζητιάνος της ζωής και ζω πολύ κοντά σου.

Ήμουν και 'γω στη θέση σου κάποτε με γραβάτα,
ποιός όμως να περίμενε πως θα 'βγαινα στη στράτα?

Είχα γυναίκα και παιδιά σπίτια και αμαξάρες,
παρατρεχάμενους πολλούς και δέκα μαγαζάρες.

Τα πάντα 'ομως χάθηκαν κι ήρθαν τα πάνω κάτω
κι απ' τα σαλόνια τα ψηλά κατέληξα στον πάτο.

Εκποίησα τ' ακίνητα, τα μαγαζιά να σώσω
κι έφτασα και το πατρικό κι αυτό να το σκοτώσω.

Κι ύστερα η γηναίκα μου μαζί με τα παιδιά μου,
με αφορμή τη φτώχια μου, 'φύγαν απο κοντά μου.

Όλοι μ' απαρνηθήκανε και συγγενείς και φίλοι
και 'μούμειναν για συντροφιά δυό πεινασμένοι σκύλοι.

Σπίτι δεν έχω να σταθώ, κάποιον να κουβεντιάσω.
ζαρώνω στα χαλάσματα τη νύχτα να περάσω.

Ψάχνω μες στα σκουπίδια σου κάτι να βρώ να φάω
κι ύστερα μες την πόλη σου άσκοπα τριγυρνάω.

Ο κόσμος μ' αποστρέφεται δε δίνει σημασία
γι' αυτόν  είμαι  'να τίποτα, ψυχή χωρίς αξία.

Πιάνω κουβέντα με σκυλιά με γάτες, με ποντίκια
κι αναπολώ, στα μάτια τους , τα δυό μου πιτσιρίκια.

Και τώρα που χειμώνιασε και οι γιορτές ζυγώνουν,
βλέπουν τα μάτια μου χαρές, θυμούνται και βουρκώνουν.

Δε με πειράζει η φτώχει μου και η χαρά του κόσμου.
Αγάπης θέλω μια ματιά ,κι αν έχεις , ξένε, δόσ μου.

Μη προσπερνάς αδιάφορος, δεν θέλω τα λεφτά σου,
θέλω μια λέξη ανθρωπιάς και λίγη απ' τη χαρά σου.

Κι όταν σημάνουν οι εκκλησιές για το -Χριστός γεννάται-,
θυμήσου τον ζητιάνο σου, ξένε μου, που κοιμάται.

Κι όταν χορτάσεις λιχουδιές και φτάσεις στα  ποτήρια,
ασ' στο μπουκάλι δυό γουλιές και ρίξ' το στα σκουπίδια.

Κι αν το πετύχω, ξένε μου, το φιλοδωρημά σου,
θα το κρατήσω αγκαλιά να πίνω στη υγεία σου.-

Λαμία  26/12/2011

   

ΤΟ ΚΗΔΕΙΟΧΑΡΤΟ

'Εχουμε γίνει νούμερο ,του κόσμου ρεζιλίκι .                        

Με μας γελά νυχθημερόν το παρδαλό κατσίκι.

Μας λένε πως πτωχεύσαμε, μας θεωρούν σκουπίδια

δεν μας αφήνουν ήσυχους μας ζάλισαν τα φρύδια.

Ο Γιώργος μόλις άκουσε το λύκο στην αυλή του

φώναξε τότε το μπουλτόκφρουρά γιατομαντρί του .                                                                                 

-Γιώργο μου τώρα ειν' αργά δε θέλουμε σκυλάκια,

τον Ηρακλή μας φώναξε να διώξει τα< κοράκια>.

Μας ξέσκισαν τις σάρκες μας ,μας ρούφηξαν το αίμα,

ρίξε με το πιστόλι σου και σκότωσε κανένα.

                                                                                                                                                                      Τό 'κανες, Γιώργο μου, μισό το βήμα στον Αντώνη.

Πάντα την πρώτη σκέψη σου, κάποιος ,σου τη στραβώνει.

Πάντως να ξέρεις,φιλικά, αν μας συμβεί το <Κάτι>.

-Εσείς κακό χειρόβουλο και μεις κακό δεμάτι.

Όλοι εμείς το ξέρουμε το ζούμε στο πετσί μας

πως απο 'δω και στο εξής φτωχιά θάν' η ζωή μας.

Εσείς γιατί δεν βλέπετε πως ο φτωχός δεν έχει

και του ζητάτε, συνεχώς, φόρους που δεν αντέχει?

Μας κάνατε τα μαγαζιά μουσεία για πελάτες

κι 'αντί να βοήθήσετε μας ρίχνετε και ΦΑΠες.

Βάλαν λουκέτο τα μισά και τ' άλλα αποδημούνε,

πάνε στην άλλη <γειτονιά> όπου μας αγαπούνε.

Καλός ο Καλλικράτη σας ,τον είχατε μεράκι,

στήλτε τους ,όμως για καφέ, κανένα ευρουλάκι.

Γιατί απο το ΙΚΑ μας <διώξατε>  τους πελάτες?

Σε λίγο θ' ασφαλίζετε τους σκύλους και τις γάτες.

Γιατί στις ΔΕΚΟ κόψατε το πλούσιο τσιμούσι?

Το ξέρεις πως για χάρη σας ,αρχίσανε το σούσι?

Όλα τα συρρικνώσατε και με την εφεδρεία,

πάμε, με μέσον στον Παπά ,για τα φτωχοκομεία.

Ψέματα λέτε στο λαό κι' ωραία παραμύθια.

Πείτε μας πως πτωχεύσαμε,αυτή 'ναι η αλήθεια.

Βάλτε το κηδειόχαρτο ψηλά σε μιά κολώνα

και πάτε να φουντάρετε από τον Παρθενώνα.

Υ.Γ Πατρίδα 'μ, πως κατάντησες ΕΣΥ σ' αυτό το χάλι

να σου κλοτσούν οι λιάπηδες,σαν μπάλα, το κεφάλι.-

λιάπης=καιροσκόπος μ.τ.φ.(λεξ. Μπαμπηνιώτη.)

Λαμία 11/9/2011            Χ.Τ. ο Βιτ'λιωτης.-